Omówienie wyroku
Powództwo o ustalenie i zapłatę oddalone; umowa kredytu denominowanego w EUR z 25.08.2009 r., zbliżona do umowy walutowej – świadczenia wyrażone w euro i możliwe do wykonania w euro, a przeliczenia na złote były fakultatywne i zależały od wyboru kredytobiorców.
Argumenty przesądzające o oddaleniu powództwa
1. Wysokość kredytu od początku wyrażona w EUR; umowa zbliżona do walutowej – przeliczenie na złote nie było elementem przedmiotowo istotnym
„Wysokość kredytu od początku wyrażona była w Euro, a walutę umowy stanowił wyłącznie Euro.”
„jakiekolwiek przeliczenie wartości kredytu na złote polskie nie było jej elementem przedmiotowo istotnym.”
„Była to umowa o kredyt denominowany, zbliżająca się do umowy walutowej tj. taka w której świadczenia stron co do zasady od początku określone zostały w walucie obcej tj. w EUR i mogły być wykonane w EUR, a jakiekolwiek przeliczenie na złote polskie następowało fakultatywnie wedle wyboru kredytobiorcy.”
2. Sposób wypłaty kredytu w PLN wynikał z indywidualnych uzgodnień i wyboru kredytobiorcy; wypłata w EUR była realna
„wybór sposobu uruchomienia kredytu leżał po stronie kredytobiorcy i to on zdecydował o wypłacie środków kredytu w PLN na rachunek przez niego wskazany.”
„Zarówno cel kredytowania jak i numer rachunku bankowego, na które środki przelano zostały z kredytobiorcą indywidualnie uzgodnione i oczywistym jest, że nie mogły zostać narzucone przez pozwanego.”
„Sposób wypłaty był zatem wynikiem indywidualnych uzgodnień stron”
3. Kredytobiorca mógł wybrać spłatę w złotych, w walucie kredytu lub w innej walucie – wybór należał do niego
„powodowie już w chwili zawierania umowy mogli wybrać spłatę w złotych, w walucie kredytu lub innej walucie. Możliwość ta istniała przez cały okres obowiązywania umowy i wynika wprost z jej treści.”
„Kredytobiorca zawierając umowę miał do wyboru w zasadzie wszystkie istniejące możliwości i mógł wybrać na potrzeby regulowania swojego zobowiązania w zasadzie każdą walutę.”
4. Umowa (pkt 6.3) opisuje sposób ustalania kursów przeliczeniowych – brak dowolności banku; kredytobiorcy oświadczyli, że znają ryzyko kursowe
„w pkt 6.3 pozostałych postanowień umowy kredytu opisuje sposób ustalania kursów przeliczeniowych.”
„Określenie w treści umowy sposobu ustalania kursów przeliczeniowych czyni niezasadnym argument o możliwości dowolnego i arbitralnego kształtowania wysokości tych kursów przez pozwanego.”
„kredytobiorcy złożyli oświadczenie, że są świadomi ryzyka kursowego związanego z zaciągnięciem kredytu w walucie obcej mogącego mieć wpływ na wysokość płaconej raty kredytu w okresie kredytowania”
5. Kwota i waluta kredytu były znane i jednoznacznie określone; kapitał postawiono do dyspozycji na rachunku w EUR; zmiany kursu rekompensowało oprocentowanie EURIBOR
„zarówno kwota jak i waluta kredytu były znane i jednoznacznie określone od chwili zawarcia umowy, a kwota kredytu została przedstawiona do dyspozycji powodów na rachunku obsługi kredytu w Euro.”
„Okoliczność, że w trakcie wykonania umowy następowały zmiany kursowe jest niezależna od pozwanego, a negatywne konsekwencje tych zmian rekompensowane były częściowo zmianami oprocentowania wynikającym z zastosowania stawki EURIBOR.”
„Chybione też są wywody co do złotowego charakteru udzielonego kredytu”
6. Kredyt w EUR wybrano świadomie jako korzystniejszy (niższa rata); ryzyko kursowe jest powszechnie znane; brak nierzetelnych praktyk banku
„Przyjęte przez strony rozwiązania nie stanowią nadużycia dominującej pozycji pozwanego, a są wyrazem zgodnej woli stron.”
„Zawarcie kredytu w EUR objęte było zatem wolą kredytobiorców, bo gwarantowało niższą ratę kredytu, a to z uwagi na zastosowanie do oprocentowania stawki referencyjnej przewidzianej dla Euro.”
„wiedza o ryzyku kursowym jest w społeczeństwie powszechna i przeciętny konsument z całą pewnością jest tego ryzyka świadomy.”
„Okoliczności sprawy zresztą nie wskazują aby powodowie nie mieli świadomości istnienia tego ryzyka”
7. Brak podstaw do nieważności i uznania postanowień za niedozwolone – umowa jest dla stron wiążąca
„Nie znajdując podstaw do stwierdzenia nieważności umowy (ustalenia jej nieistnienia) ani uznania jej postanowień za niedozwolone, a co za tym idzie również do uwzględnienia zgłoszonych przez powodów żądań zapłaty, Sąd uznał, że umowa z dnia 25 sierpnia 2009 r. jest dla stron wiążąca, co skutkowało oddaleniem powództwa w całości.”
