Omówienie wyroku
Powództwo główne i ewentualne oddalone; umowa kredytu denominowanego w EUR z 2010 r. (spłaconego w całości w 2021 r.) nie jest nieważna, kredytobiorcy świadomie wybrali kredyt w euro ze względu na niższe oprocentowanie, a mechanizm kursowy (pkt 6.3) był przejrzysty.
Argumenty przesądzające o oddaleniu powództwa
1. Umowa kredytu denominowanego nie jest sprzeczna z konstrukcją kredytu z art. 69 Prawa bankowego; wyrażenie zobowiązania w EUR nie jest niedozwolone
„Umowa kredytu wiążąca wysokość udzielonego kredytu oraz wysokość jego spłat z kursem waluty obcej, np. franka szwajcarskiego, nie jest sprzeczna z ogólną konstrukcją umowy kredytu przewidzianą w art. 69 ust. 1 pr.bank.”
„Niedozwolonego charakteru nie miało także wyrażenie przedmiotu zobowiązania w walucie obcej (EUR).”
„umowa kredytu denominowanego poddana pod osąd nie zawiera postanowień niedozwolonych, na które uwagę zwracał pozew, a w związku z tym nie jest także nieważna.”
2. Kredytobiorcy świadomie wybrali kredyt w EUR zamiast kredytu w PLN – ze względu na niższe oprocentowanie; we wniosku sami wnieśli o kredyt denominowany w EUR
„powodowie mieli możliwość zaciągnięcia kredytu w PLN, jednak z uwagi na stopę procentową, kredyt w EUR wydawał się być bardziej korzystny, i dlatego powodowie zdecydowali się na zaciągniecie kredytu w EUR”
„powodowie mieli możliwość wyboru, kredyt w walucie obcej nie był jedyną możliwością, a jego zaciągnięcie było wynikiem świadomej decyzji opartej o racjonalną i świadomą argumentację (koszt kredytu oparty o dane o stopach procentowych).”
„treść wniosku kredytowego przeczy temu twierdzeniu, gdyż wprost we wniosku zostało wskazane, że powodowie wnoszą o kredyt denominowany w EUR (k. 115v.).”
3. Bank spełnił standard informacyjny o ryzyku kursowym – umowa wprost wskazywała ryzyko zmiany zadłużenia i rat, a konsument zna to ryzyko z wiedzy powszechnej
„pozwany spełnił minimalny standard w zakresie przejrzystości wyrażenia zobowiązania w euro informując klientów, z założenia rozsądnych konsumentów o ryzyku kursowym, które może wpływać zarówno na zwiększenie raty i kwoty zadłużenia oraz możliwości uniknięcia tego ryzyka poprzez zaciągnięcie zobowiązania w walucie krajowej, z tym że na gorszych warunkach oprocentowania.”
„przeciętnemu konsumentowi nie powinno nastręczać trudności przy uwzględnieniu wiedzy powszechnie znanej, że wyrażenie przedmiotu zobowiązania kredytobiorcy w walucie obcej uzależnia wysokość jego świadczenia od kursów walut względem waluty macierzystej, które z założenia są zmienne.”
4. Postanowienia o tabelach kursowych nie są niedozwolone – umowa (pkt 6.3) definiuje metodykę kursu, spread (7,25%) i przesłanki jego zmiany
„postanowienia spornej umowy o stosowaniu tabel kursowych banku nie mają charakteru niedozwolonego, albowiem metodyka ustalenia tabeli została w umowie zdefiniowana w przeciwieństwie do innych umów, zawieranych co do zasady w okresie wcześniejszym”
„sporna umowa w punkcie 6.3 określała regułę ustalania kursu kupna i sprzedaży waluty przez bank, która spełnia minimalny standard przejrzystości.”
„Wartość spreadu walutowego wyrażonego w procentach na dzień zawarcia umowy w odniesieniu do waluty EUR wynosiła 7,25%.”
„Umowa definiowała bowiem zarówno spread walutowy, jak i spread walutowy wyrażony w procentach, wskazywała wysokość spreadu walutowego wyrażonego w procentach na datę zawarcia umowy oraz szczegółowo wskazywała na przesłanki jego zmiany.”
5. Konsument może samodzielnie zweryfikować kurs stosowany przez bank (wzór w umowie) – zgodnie z wymogami TSUE C-212/20
„wzór ustalony w umowie pozwala konsumentowi na dokonanie samodzielnej weryfikacji czy bank stosując dane przeliczenie zastosował kurs ustalony w umowie czy też kurs inny”
„sporne postanowienia umożliwiały właściwie poinformowanemu oraz dostatecznie uważnemu i racjonalnemu konsumentowi zrozumienie sposobu ustalania kursu wymiany waluty obcej stosowanego w celu obliczenia kwoty wpłacanego kredytu w złotych polskich, jak i kwoty rat w złotych, o ile na tę formę spłaty umówiły się strony.”
6. Kurs wypłaty został indywidualnie uzgodniony, a możliwość spłaty bezpośrednio w EUR zapewniona; w razie luki działa art. 358 § 2 k.c. (kurs średni NBP)
„kurs wypłaty został przez strony indywidualnie uzgodniony (tj. powodowie mieli możliwość sfinansowania zakupy kredytem w PLN), a możliwość spłaty kredytu bezpośrednio w EUR została im zapewniona,”
„w dacie zawarcia spornego kontraktu obowiązywał art. 358 § 2 k.c. wprost przewidujący, że wartość waluty obcej jest ustalana na podstawie kursu średniego NBP.”
„brak jest podstaw do uznania umowy za nieważną z powodu braków konstrukcyjnych umowy kredytu, uniemożliwiających jej wykonywanie.”
7. Brak sprzeczności z zasadami współżycia społecznego – kredytobiorcy sami zdecydowali o wyborze produktu
„Sąd nie doszukał się okoliczności wskazujących na to, że pozwany bank wykorzystał swoją pozycję w celu związania strony powodowej długoletnim zobowiązaniem mającym przynosić tylko jemu korzyści, w szczególności, że powodowie sami zadecydowali o wyborze tego konkretnego produktu i skorzystania z tej oferty.”
„analiza zgromadzonego w sprawie materiału procesowego nie dawała podstaw do uznania, że zawarta umowa kredytu jest nieważna.”
8. Kredyt spłacono w całości w 2021 r. – brak interesu prawnego w ustaleniu nieważności (art. 189 k.p.c.)
„z uwagi na fakt, że umowa został w całości wykonana - kredyt w całości spłacony w 2021 r., brak jest w ocenie Sądu interesu prawnego strony w domaganiu się stwierdzenia nieważności umowy.”
„Umowa jako wykonana nie rodzi obowiązków na przyszłość, a zatem takie ustalenie nie wpływa w żaden sposób na obecną i przyszłą sytuację prawną powodów.”
9. Roszczenie ewentualne (kredyt złotowy z EURIBOR, „odwalutowanie”) pozbawione podstawy normatywnej
„roszczenie o zasądzenie kwot nadpłat, opierane o koncepcję uznania kredytu, jako kredyt złotowy oprocentowany stawką referencyjną EURIBOR, również nie zasługiwało na uwzględnienie.”
„koncepcja tzw. odwalutowania kredytu nie ma swojego oparcia normatywnego.”
